| BANZAI BANZAI BANZAI |
[Oct. 9th, 2009 08:30 am] |
| [ | Ik ben |
| |  aggravated | ] |
| [ | Ik luister naar |
| | BANZAI BANZAI BANZAI | ] |
Ik snap dat niet. Ik kon eergisteren prima mijn aankomstfilmpje wegschrijven, maar vandaag heeft Adobe Premiere er geen zin meer in. Er zitten nog minstens 27 dagen op mijn trial, maar wegschrijven ho maar. Heb ik net uren besteed aan het monteren van de chaos rond de tyfoon... Nou goed. Het eerste filmpje heeft u inmiddels op youtube kunnen bewonderen, en heeft u dat nog niet gedaan, klik hier. Wel even HQ doen natuurlijk, anders ziet u niks.
Oh ja. Tyfoon. Hij zou in de middag komen, kwam in de ochtend. Miste Tokyo eingelijk volkomen, het enige wat het deed was een beetje waaien en een beetje regenen. Nou nou. Toen ik richting mijn eerste afspraak ging, waar ik in verband met tyfonen twee uur voor had uitgetrokken, was het alweer aardig opgeklaard. Maar hell. Wát een chaos op dat station! Op een gegeven moment waren er 44 stremmingen, wat dan resulteert in dit mooie kaartje.
Mijn lijn reed ook niet, toen weer wel, toen één halte en toen weer heel lang niet. Ik heb tot tweemaal toe besloten om terug te gaan, maar toen de terug-lijn helemaal niet meer ging, kon ik niet anders dan toch het rondje afmaken, om dus anderhalf uur te laat bij de Numéro aan te komen kakken.
Mevrouw Numéro was niet blij. Ik kreeg eerst een hele preek, ik snapte er maar half wat van, waarom ik niet gebeld had en zo, maar ik hád haar twee keer gebeld. Mobiel. En ze nam niet op. Tsja. Ze keek daarna gelukkig wel drie keer mijn boek van voor tot achter en weer terug door, dus dat was wel tof. Ik denk niet dat deze afspraak op korte termijn iets gaat opleveren (zij schieten toch echt voornamelijk met topmodellen en kleding van duizenden euro's), maar wie weet in de toekomst. Hoe dan ook, ik laat me niet uit het veld slaan door een sjaggo Japanner. Of een tyfoon.
Die middag ging ik naar de Glitter, da's kort gezegd een blad voor meisjes die van Paris Hilton houden. Maar, ze doen wel shoots in Nieuw Zeeland en Londen en Parijs en weetikwaar, dus hoi! Wat me trouwens al eerder opviel, en wat mevrouw Glitter me uitlegde: Hier in Japan schieten ze best vaak editorials van maar twee of vier pagina's. De bladen hangen aan elkaar van de sponsoring (in Nederland ook, maar dan subtieler), en als de sponsor maar twee pagina's kan betalen, krijgen ze twee pagina's fashion, met dan alleen maar kleding van dát merk. Vreemd, maar oké.
Omdat ik best vroeg klaar was, besloot ik om 's avonds naar Disney te gaan. Ze hebben daar een speciaal kaartje voor mensen die na zessen komen. Het park is tot tien uur open, en voor 3100¥ (iets meer dan 20 euro) kun je dus vier uur plezier maken. Nergens staan rijen, althans, toen ik bij de ingang van The Hounted Mansion vroeg hoe lang het wachten was, was ik even in de war door het antwoord. "Four!" Vier uur? Nee, vier minuten. Japanners, punctueel.
Het was een heerlijke avond, met de Dreamlights parade (de Tokyo pimpe versie van de Main Street Electrical Parade, die vroeger in Parijs draaide), en BANZAI! Halloween. Ik verwachtte een suffe parade, maar het is een hele Fantillusion-achtige show, met heel veel dans, interactie met het publiek (oh, wat is dat toch fijn, als iedereen méédoet), en sexy mangasletjes in blote-buiken-piratenpakjes. Japanners, hè.
Ik heb dus een berg leuke filmpjes, die ik leuk wilde monteren. Maar omdat Premiere zo faalt, en ik intussen terugverlang naar Windows Movie Maker (Zouden ze dat niet gewoon voor Mac kunnen maken? Nee? Oh.), laten die nog even op zich wachten. Hou mijn YouTube account maar in de gaten, misschien gooi ik er ook wel gewoon wat ongemonteerde .movjes op.
|
|
|
accomplished
excited
peaceful
hungry
tired