Konnichiwa, watashi wa Toeps desu
pika toeps
toeps
Modefotograaf, Japan-fan, nerd. Ik woon samen met vriendlief Maarten in een knus appartementje in de regio Utrecht, dat ik graag schilder of van nieuwe gordijnen voorzie. Ik schrijf over mijn werk, mijn leven en rare andere mensen. Zelf ben ik ook best raar.

Ik hou van How It's Made, Bones, vliegtuigjes kijken op Schiphol en Disneyland. Ik voel me thuis in Tokyo. Ik weet verontrustend veel van treinen, internet en honderd random onderwerpen waarover informatie eigenlijk nooit echt van pas komt. Mijn handen doen modellenwerk, mijn hoofd sporadisch ook. Als ik niet eet word ik een monster. Van sushi en Starbucks word ik weer blij.

Deze Livejournal heeft een aantal categorieën. Friends kunnen meer lezen, bekenden nog meer. Dus, wil je meer lezen? Friend me, en laat hieronder even een berichtje achter!
W3Counter

Verhuisbericht!
pika toeps
toeps
Ik blog voortaan op http://blog.toeps.nl/, dus allemaal daar kijken!

Stagiair gezocht!
pika toeps
toeps
Hallo, lieve studentjes MIM, MIC, RMP, CMD of andersoortige drieletterige HBO-opleiding. Ik ben op zoek naar een stagiair. Met ingang van zo snel mogelijk. 

Ik ben op zoek naar iemand die me assisteert bij werkzaamheden voor Toeps Fotografie, in de breedste zin van het woord. Het woord werkzaamheden, dus. Ofwel, ik zoek iemand die mensen kan bellen, kleuters kan regelen, foto's online kan zetten, Facebook bij kan houden, enige Photoshop-skills heeft of kan leren... Dat soort dingen. Verder ga ik je inzetten op een geheimzinnig nieuw project, denk WordPress en schrijven en journalistiek. Video. Interviews. Het wordt heel erg leuk, en ik kan je er persoonlijk meer over vertellen.

Mails die meteen into oblivion verdwijnen zijn de standaard, door school aangedragen voorbeelden met draken van zinnen als: "Ik ben erg geïnspireerd geraakt door uw werk." Het getuigt niet van al te veel intelligentie, en ik ben nu juist op zoek naar een slim iemand. Iemand die wel eens html van dichtbij heeft gezien, iemand die zichzelf dingen heeft aangeleerd, iemand die na drie afleveringen weet wie de Mol is. Nee, dat niet, da's onmogelijk. Mijn stagiair moet enigszins foutloos Nederlands schrijven, want konijnen bouten is minder lekker dan konijnenbouten. En, niet geheel onbelangrijk, mijn stagiair moet online te vinden zijn. Twitter-wat-is-dat? Nee.

OMG, dan moet jij toch wel een vreselijke stagebegeleidster zijn! Klopt! En ik heb ook nog eens geen geld voor een stagevergoeding. Wat ik wel heb ik een kick-ass kantoor in Amsterdam (of nou ja, eigenlijk pas volgende week, dus als je snel bent moet je ook nog kunnen schilderen) en redelijk wat klussen waar ik je in kan huren als assistent. Waarvoor ik je dan weer wel betaal.

Stuur je aanmelding voorzien van voorstel-mailtje naar fotografie@toeps.nl, en beantwoord ook meteen even deze vraag: In Rusland haalt een student 60% op zijn examen. Is hij geslaagd? Succes!



Doko wa toire desu ka?
pika toeps
toeps
Voordat ik naar Japan ging, sterker nog, voordat ik een keer bijna naar Japan ging maar toch niet, want Tsunami, deed ik een cursus Japans. Daar leerde ik onder andere de minst gebruikte zin ooit: "Doko wa toire desu ka?" Waar is het toilet. Dat hoef je in Japan helemaal nergens te vragen, want óveral zijn toiletten, gratis, schoon en met brilverwarming, en dat staat ook óveral met de overduidelijke, wereldwijd universele bordjes aangegeven.

Dit was het alweer. Morgenochtend neem ik de trein van Harajuku naar Narita, stap ik op het vliegtuig naar Schiphol en kan ik eindelijk mijn geliefde weer in mijn armen sluiten!



De afgelopen dagen ben ik vooral bezig geweest met het bewerken van de eerste Girlz-serie, okonomiyaki eten en purikura (maken, doen, eh... Nou ja, purikura dus) met Lisa en shoppen. Puri-watte zegt u? Nou u weet wel, van die geniale fotohokjes waarin iedereen twaalf lijkt.



Een van mijn shop-aanwinsten is dat Hello Kitty-shirt daar op de foto. Toch begrijp ik niet hoe mijn tas daardoor vijf kilo zwaarder is geworden. Ik hoop dat ze me willen meenemen morgen, zonder dat ik belachelijk veel moet bijbetalen. Volgens de weegschaal die hier staat moet het lukken, maar goed, volgens die weegschaal weeg ik ook 71 kilo, wat me gezien de overdaad aan crèpes en donuts redelijk aan de flatteuze kant lijkt.

Ach, lichaamsbeweging krijg ik morgen wel, als ik die gigantische tas van de trap af moet zien te krijgen. En daarna nog naar het station moet weten te transporteren. Awel. Het was een leuke maand. Of ik het nog een keer zou doen? Dat weet ik niet. Nu nog even niet. Eerst maar eens het huis verkopen. Kopen? Hier!



Bizar Bazaar
pika toeps
toeps
Het is uitverkoop in Laforet, Harajuku's grootste shopping mall. En niet een beetje uitverkoop, maar heel erg uitverkoop. Aanschouw.



Het leuke is, Laforet heeft ook een Topshop. En daar hadden ze dit.



Dus ik kocht onder andere dit.



Echt leer. Van 160, voor 16 euro. Ja, echt, 90% korting. Kijk, dát zijn nog eens koopjes. Ook kocht ik een jasje voor twintig euro, dat tien minuten eerder nog zesentwintig euro kostte. Maar kennelijk ging om 13:00 de Time Sale in, waardoor alles nog goedkoper werd. Ik wilde al afrekenen, maar werd er aan de kassa vriendelijk op geattendeerd. Prima!



En omdat ik ineens een minimalistische bui had, dit (voor nog geen tientje).



En dit, voor welgeteld 1,50. Op de mannenafdeling.



Awel, dat minimalisme mocht niet te lang duren, want niet veel later kocht ik deze leukerd voor op mijn tas.



Mocht je je als Japanner nou helemaal sufgeshopt hebben en je hebt níet je rolkoffertje vast meegenomen, geen nood! Er is altijd nog de pakketdienst, tactisch opgesteld in de hal van het warenhuis.



Morgen doen we de tweede shoot, dus allen, hoop met me mee voor geen regen of schnee!


Shooting in the rain
pika toeps
toeps
De shoot van gisteren was een uitdaging. De visagist was goed en had zelfs een assistent mee, het model was goed, de styling was tot in detail uitgedacht en de locaties waren gescout... En toen ging het regenen. Niet even een paar drupjes, nee, de hele dag flink regenen. Maar we hadden geen keus, dus we gingen op pad.

De eerste foto was bij de crèpe-kraam in Harajuku. Nu is het redelijk druk op zaterdagmiddag in Takeshita Dori, zelfs als het regent. Sterker nog, dan lijkt het nog drukker wegens overdaad aan paraplu's. Dus wij moesten echt guerrilla-schieten. Iris blokkeerde met haar plu even de halve straat, het model poseerde alsof haar leven er vanaf hing en hop! Jas aan! Plu op! En terug naar onze tassen, die inmiddels ook lekker drijfnat begonnen te worden.

We hadden er goed aan gedaan een Japanse visagist te boeken. Bij onze volgende locatie, een Game Station, liep hij even naar binnen, smeekte hij tien minuten bij een medewerker van de tent, die met zijn oortje plus microfoontje druk met zijn leidinggevende ging overleggen, en hoera! Buig, buig, we hadden toestemming om binnen een foto te maken! Voor Girlz schieten we altijd totaal- of bijnatotaalshots, maar ik testte heel even mijn camera, en zie hoe awesome!



Telelens is ge-wel-dig! En de roze Forever21-zak die ik er omheen had gedaan tegen de regen gaf een geweldige roze waas.

Na nog een snelle shot op straat was het tijd voor diner. Ons arme model had die dag al een andere opdracht gedaan, calltime 6:00am, dus we gingen voor een snelle MacDonalds. Daarna was het tijd voor, wat ik dacht, het meest lastige deel van de shoot: Een foto op het perron, en een foto in de metro. 

Daar worden we vast in no-time uitgegooid. Of gearresteerd of zo. Dat dacht ik. Ik was al blij dat we meneer de Japanner bij ons hadden om ons indien nodig uit de brand te kunnen helpen, maar mijn zorgen bleken nergens voor nodig. De foto op het perron stond er razendsnel op, mensen gingen netjes aan de kant en zo. In de metro werden de mensen getrakteerd op een ware show van ons model. Ze stond met een koptelefoon op te dansen en te swingen, tot groot vermaak van de Japanners in de wagon. Tussen Akihabara en Ikebukuro stond de foto erop, wat ook maar goed was, gezien de hoeveelheid mensen die in Ikebukuro instapten.

Wij moesten nog even door naar Shibuya, voor de laatste foto. Op Shibuya Crossing, op zaterdagavond. Volgens mij gaat echt níemand zien dat we dáár waren, maar goed. Het plensde inmiddels. Het was megadruk. En ons modelleke stond in een fris lente-outfitje. Ze moest oversteken, en dan probeerde ik snel een foto te maken vanaf de overkant. Uiteindelijk hadden we drie pogingen nodig. Deze is het toch maar niet geworden.



Ik was inmiddels verzopen, maar mijn plastic zak heeft mijn camera goed beschermd. Onze Japanse make-uppers hadden afdroogdoekjes bij zich, oh wat zorgzaam toch weer. Ik denk dat we tevreden kunnen zijn met het resultaat. Nu maar hopen dat het maandag een beetje droog blijft. Lentelooks shooten in het park. Er is sneeuw voorspeld.



Geen weer
pika toeps
toeps
Zo. Iris is veilig aangekomen en ligt as we speak haar jetlag uit te slapen, we hebben een model geboekt voor morgen, vanmiddag ontmoeten we de visagist en nog een meisje van ModelMayhem dat misschien ons andere model kan zijn. Kortom, we komen ergens. Alleen dit.



Hou. Eens. Op! Volgens andere voorspellingen is het iets minder erg, en krijgen we maandag alleen in de ochtend regen. Maar voor morgen, oei. Ik hoop dat een paraplu een leuke accessoire is. 

De komende dagen zullen wel stressvol worden. Hard werken, weinig lanterfanten. Hopelijk met mooie foto's, en niet met verzopen camera als resultaat. Oh en! Mijn nieuwe lens is binnen! Ik heb 'm alleen nog even vanaf mijn balkon getest, en het ziet er nou al goed uit! Let op, hier komen de meest inspiratieloze foto's van mijn hele carrière. Tadaa!







Als u me zoekt, ik ben de weergoden gunstig aan het stemmen. Doei!



Я буду стрелять
pika toeps
toeps
Ik schiet. Dat staat er volgens Google Translate. Ik bedoel natuurlijk, ik shoot. Lost in Translation, maar dan anders.

Mijn Russische chickje was op tijd. We hadden afgesproken bij de Starbucks en daar kwam zij, iemand uitvoerig bedankend aangelopen. Gewapend met een printje met daarop grote rode kruizen en een uitgetekende route was ze op pad gestuurd. Na mijn shoot moest ze door naar een opdracht, op loofafstand van mijn huis, dus ook dat stond op de kaart. Ze leek er weinig van te snappen, dus ik beloofde haar na de shoot even weg te brengen. Ik heb een iPhone met GPS.

"How's your English?" Ze maakte met twee vingers het gebaar voor "een heel klein beetje". Nou, dat klopte wel. Elke volzin die ik maakte begreep ze niks van. "It's cold", zei ze steeds. Ik zette de airco op 28 en gebaarde haar een van mijn nieuwgekochte hemdjes aan te trekken. Shooten maar.

Jemig, wat was dat lastig. Hoe leg je iemand die niks begrijpt uit wat mooi was, wat ze vooral niet meer moet doen, dat haar hoofd een tikje naar links, rechts, boven of beneden moet? Het is bijna onmogelijk. Ze hadden haar in Rusland wel wat poses bijgebracht, dus ik heb haar maar vooral haar gang laten gaan. Na een tijdje ging ik even wat foto's inladen, waarop zij snel haar jas weer aantrok. Nog steeds had ze het koud.

Na de tweede keer inladen besloot ik even snel wat beeld door Photoshop te halen. Het meisje was inmiddels half gaan liggen op mijn bed. Ik was op zich wel klaar met schieten, haar volgende job zou pas over twee uur beginnen, en ik wist dat, als ik nu klaar was, zij gewoon nog twee uur in het busje castings af moest. Dus ik liet haar lekker liggen. Dat modellenwerk moet vermoeiend zijn, vooral als je dertien bent, uit Novosibirsk komt en niemand kan verstaan. Ik probeerde haar dingen te zeggen met Google Translate, maar ik weet niet in hoeverre daar normale taal uitkwam. Sowieso was de communicatie eenzijdig, want op een Westers toetsenbord kon zij niks terugtypen.

Toen ik de foto's geprint en wel klaar had, maakte ik haar maar eens wakker. Ik vroeg of ze wilde lunchen, maar ze stamelde "eat...home". Ik weet niet of ze van plan was om de hele dag niks te eten, me weigerde uit beleefdheid of uit angst iets heel vies te krijgen, maar koffie kon ze toch niet echt weigeren. We liepen terug naar de Starbucks, alwaar ze verlekkerd staarde naar de vitrine met taartjes en koekjes. "It's ok", zei ik, dus na enige twijfel nam ze toch maar een donut. Ik ook, trouwens. Heerlijk.

En dan zit je daar, zonder Google Translate. Stil te zijn. "What do you like better, school or modeling?" Groot vraagteken. "You like modeling?" -"Yes." "You like school?" -"I NOT like school!" Haha, oké, dat is dan duidelijk. "You should try to learn English though..." Ze knikte, geen idee of ze begreep wat ik zei. De volgende vijf minuten heb ik mijn Russisch opgevijzeld. Harasjo, da's goed. En haar Japans opgevijzeld. Kawaii, dat is cute.

Voordat ik haar naar haar volgende opdracht bracht keek ik even in haar papieren. Het was een cameratest. Ze had er zelfs een tekening bij gekregen, met de pose en zo. "Miranda Kerr for Lipton Tea Japan", stond er. Stand-in voor Miranda Kerr. Lief klein Russisch meisje. Ik heb geen idee of ze het redt hier in Tokyo. Ik kan het me haast niet voorstellen. Ík voel me al onthand als ik hier moet communiceren, en ik kan nog Engels! En ze is nog zo jong! Wel mooi. Maar zo jong!





Meisje
pika toeps
toeps
"Hey Toeps! Heb je een beetje de tijd van je leven in Japan?"

Nou eh. Ja en nee. Natuurlijk is het supervet om hier te zijn, elke ochtend door dé Harajuku Street te lopen en een theetjes te drinken in die Starbucks aan dat beroemde kruispunt in Shibuya. Om te denken: "Goh, wat zal ik vandaag eens gaan doen? Hmm, ik zal eens naar het beste Disneypark ter wereld gaan? Het is toch maar drie kwartier reizen!" Maar het is ook eenzaam. En er moet ook gewerkt worden, en dat gaat helaas nogal eens gepaard met stress. 

Wie vond het bijvoorbeeld leuk om regen te voorspellen, de dagen van onze shoots?! Ik ben blij dat ik inmiddels een visagist heb gevonden, en ook met de modellen lijkt het goed te komen. Wat me nog steeds wel vreselijk stoort is dat zo ongeveer 50% van de agencies waar ik naartoe mail gewoon niet antwoordt! En zelfs als ik er nog een keertje achteraan bel (waar ik niet zo'n fan van ben hier, gezien de drie euro per minuut) bellen ze niet terug. Ik heb besloten me dus maar te schikken naar de wensen van de bureaus die wél antwoorden, ook al zijn die duur en niet echt vol vertrouwen. Ik moet bijvoorbeeld vrijdag, vooraf, cash, het model betalen voor de zaterdagshoot. Ik ben maar vast begonnen met pinnen, want zo'n bedrag kan ik niet eens in één keer opnemen. Ja, zo duur.

Nou maakt dat me niet zo veel uit. Nee, ik word er niet rijk van, maar dat was ik toch al. Althans, rijk... Ik heb geld op mijn rekening. In theorie ben ik nog rijker, maar wanbetalende klanten uit Nederland reken ik maar even niet mee. Deze lui hebben ook al tijden een weerslag op mijn humeur trouwens, en als ik thuis ben ga ik maar eens het incassotraject in. Awel.

Toch probeer ik geld uit te sparen, want als ik terug ben moet ik een nieuwe studio. En dat vind ik eng hè. Ik zou eerst een ruimte in Utrecht krijgen, maar de huidige huurder mailde me laatst dat zijn verhuisplannen drie maanden zijn opgeschort. Nou, dan gaat het over, want ik ga niet drie maanden zonder studio zitten. Daarom denk ik toch weer aan een ruimte in Amsterdam, waar ik al eerder ben wezen kijken. Het is een voormalig schoolgebouw, met grote en kleine lokalen. Ik twijfel steeds, want de grotere ruimte is geschikter voor shoots, maar de kleinere ruimte is logischerwijs goedkoper. Studio Ernstige Zaken is naast de deur, dus uitwijken kan altijd nog. Ik hoef het nu nog niet te beslissen, maar het houdt me bezig. 

Maar op het nadenken na heb ik eigenlijk weinig te doen. Ik kan wel elke dag gaan shoppen, maar dan heb ik straks helemaal geen geld meer voor een studio. En trouwens, als Iris er donderdag is zal er ook nog wel het nodige geshopt worden, hihi. Dus ik dacht, laat ik eens een model gaan testen. Ook om een beetje vrienden te maken met het modellenbureau, al denken zij nu vast: "Ja bedankt!" en "Hoezo, iets voor jou doen?" Awel. 

Enige tijd geleden ging ik op de IDFA naar een documentaire, Girl Model. De docu volgde een Russisch meisje van dertien, dat voor modellenwerk naar Tokyo ging. Het arme kind sprak geen woord Engels en werd geplaagd door heimwee, terwijl haar familieleden zich al rijk rekenden en droomden van een groter huis, zodat model in kwestie niet meer met haar oma in één bed hoefde te slapen. De scout in het verhaal was een psychisch gestoorde Amerikaanse die totaal niks om de meisjes gaf en de business eigenlijk haatte, en het moederbureau in Rusland was zo shady als, nou ja, een shady Russisch modellenbureau. 

Nou is het niet dát meisje wat ik ga testen. Wat ik jammer vind, want dat was echt een prachtig kind. Maar op dit moment zit van hetzelfde Russische bureau een nieuwe dertienjarige in Tokyo, en morgen komt ze bij mij. Disturbing? Sure. Maar ik ben nieuwsgierig. Nieuwsgierig of die docu een realistisch beeld schetste. Wat dit meisje beweegt om met school te stoppen en naar een vreemd land te vertrekken. Of ze het ook wel leuk vindt. En of ik überhaupt met 'r kan communiceren, gezien ik geen Russisch spreek. Ik ben heel benieuwd.



Pijn in mijn portemonnee
pika toeps
toeps
Hallo, ik ben stom. Ik heb mezelf net in één minuut voor 270 euro genaaid. Hoe? Nou, normaal gesproken ben ik heel voorzichtig met dataverkeer. Mobiele data staat uit, ik gebruik alleen WiFi. Maar heel soms check ik onderweg mijn mail. Dan zet ik al mijn apps uit, zet ik de mobiele data even aan, haal ik mijn mail binnen en hop! De mobiele data weer uit. Ik hou braaf op mijn teller bij hoeveel gegevens ik heb verzonden en ontvangen, en vandaag zat dat nog onder de 1MB. Want, afzetterij eerste klas, per MB betaal je tien euro. TIEN hele euro, ongelofelijk, maar ja.

Ik was vandaag in Disneyland, maar omdat ik aan het onderhandelen was met een modellenbureau (over de prijs van het model, nou, die korting is wel down the drain) checkte ik af en toe mijn mail. Zo ook op de terugweg. Ik had om wat lachende polaroids gevraagd en die kwamen binnen hoor... In hi-res! Halverwege het laden dacht ik, fuck dit, en ik zette de de mobiele data weer uit. Ik keek nog even op mijn teller en zag dit.



Hoe-veel?! 27 MB, au! Dat is twee-honderd-zeventig euro! Jezus. En ik maar de hele tijd zuinig doen, me nog schuldig voelen om dat Disneykaartje van 60 euro... Ik kon wel janken. Oh wacht, dat deed ik ook. Wat ongelofelijk dom. Wat ongelofelijk zonde.

Ik probeer het te relativeren, ik heb dat geld gewoon, er is nu toch niks meer aan te doen... Maar dit doet pijn. Buh.

Edit, vijf minuten later:
Halleluja! Dit is de eerste keer dat ik iets aardigs over T-Mobile ga zeggen. Maar praise the Lord, en T-Mobile, want zij hebben als enige provider in NL een maximum buiten Europa van 50 euro per dag! Hiep hoi!




?

Log in